چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شد....

چقدر سخته توی خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی ، اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی...

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه ،دونه های اشک گونه هات و خیس کنه ،اما مجبوری بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوسش داری...

چقدر سخته گل آرزوهات رو تو ی باغ دیگری ببینی و هزار بار توی خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی : گل من ، باغچه نو مبارک.....

ورد زبون همه اینه که صدای من نفرتیه «اما واسه عزیز دل سرآمد عاشقیه..

میخوام بگم دوست دارم ،اما میگم برو بی خیال ،میخوام بگم برو بمیـر بیخیال این عشق محال

لونه ی خوابم خراب شد ، مرغ عشقم پر کشید ، دیگه هیچکس منو  حتی توی خوابشم ندید ...

که واژه ها  یاریم نکردند...

به آسمان نگاه کن ...! 

 امشب آسمان نیز مانند من دلش گرفته است ...

اما قطرات بارانش را از من دریغ میکند ...

پشت این پنجره بسته سهم من از آسمان فقط نگریستن است ...

وقتی میخواهم از تو بنویسم ، کویری سوزانم در اشتیاق باران . 

وقتی میخواهم از تو بنویسم ، واژه هایم تاب وتوان ردیف

 شدن را ندارند ...

وقتی میخواهم از تو بنویسم به سپیده دم میرسم ، به عشق ... 

قلبت را به من ببخش تا همیشه عاشق باشم...

پاسی از شب گذشته اما چشمانم هنوز با خواب بیگانه اند...

 درست در واپسین لحظه های مقاومت پلکهایم تصویر

چشمان زیبایت وجودم را در بر میگیرد ...