که واژه ها  یاریم نکردند...

به آسمان نگاه کن ...! 

 امشب آسمان نیز مانند من دلش گرفته است ...

اما قطرات بارانش را از من دریغ میکند ...

پشت این پنجره بسته سهم من از آسمان فقط نگریستن است ...

وقتی میخواهم از تو بنویسم ، کویری سوزانم در اشتیاق باران . 

وقتی میخواهم از تو بنویسم ، واژه هایم تاب وتوان ردیف

 شدن را ندارند ...

وقتی میخواهم از تو بنویسم به سپیده دم میرسم ، به عشق ... 

قلبت را به من ببخش تا همیشه عاشق باشم...

پاسی از شب گذشته اما چشمانم هنوز با خواب بیگانه اند...

 درست در واپسین لحظه های مقاومت پلکهایم تصویر

چشمان زیبایت وجودم را در بر میگیرد ...